فرهنگ و هنر

ابتهاج با هر کسی نمی‌جوشید/ سیاسی بود و نبود!

به گزارش شفاف، این مترجم، ویراستار و نویسنده پیشکسوت درباره ویژگی های شعر امیرهوشنگ ابتهاج (حکیم ابتهاج) و پس از درگذشت این مرحوم ادب فارسی گفت: اشعار هوشنگ لذت های سیاسی و غنایی بود. یعنی بین خوانندگی و سیاست جابه جا می شد.

وی در عین حال معتقد است که رنگ غنایی در آثار «سایه» بیشتر به چشم می خورد و گفت: در واقع ایشان تحت تأثیر شهریار بوده و بسیار خوش گذرانده است. من عاشق شعرهای شهریار هستم و هنر شهریار را درک می کنم. اما بعد از اینکه بزرگ شد مستقل شد. یعنی تاثیر شهریار فقط در زمینه خوانندگی بود.

مدیر گروه ادبیات معاصر فرهنگستان زبان و ادب فارسی افزود: وی با وجود اینکه از اعضای وفادار حزب سیاسی بود، اما در مجامع سیاسی حاضر نمی شد. از این نظر تا حدودی به (عبدالحسین) نوشین شباهت داشت. نوشین اگرچه در حزب سمتی داشت، اما بیشتر به آثار هنری خود توجه داشت و در میتینگ های سیاسی حاضر نمی شد و بیشتر به آثار هنری خود می پرداخت. سایه اینطور بود در عین حال، اثر هنری «سایه» رنگ غنایی قوی داشت، اما سیاسی هم بود. یعنی غنایی و سیاسی بود. این شاعران اغلب در فرانسه دیده می شوند.

سپس احمد سامی گیلانی گفت: پس از خواندن اشعار ابتهاج به این نظر رسیدم که می توان گفت او واقعاً شاعری غنایی بود. با این حال، او نه تنها با دنیای سیاست بیگانه بود، بلکه با آن آشنا بود.

وی با ارائه اشعار «سایه» در میان اشعار شاعران درجه یک زمان خود، گفت: ابتهاج در زمره شاعرانی چون شاملو، اخوان، السفری و فرخزاد قرار داشت. ابتهاج یکی از افتخارات فرهنگ و ادب ایران بود که شعرهایش هنوز زنده و خوانده می شود و معتقدم ادامه خواهد داشت.

آن گونه که این چهره فرهنگی درباره قالب شعری هوشنگ ابتهاج گفت: «سایه» بیشتر بر قالب های سنتی تکیه داشت، اما مضمون اشعار او تازه بود تا سنتی. ویژگی های مدرن و محبوب. پس شعر او معاصر است. به نظر می رسد شاید به شکل سنتی باشد اما از نظر محتوا و شعر و موضوع کاملا مدرن است.

سامی گیلانی با بیان اینکه یکی دو بار قبل از انقلاب و یکی دو بار بعد از انقلاب شاهد ابتهاج بوده است و در پایان گفت که زیاد در میتینگ های سیاسی حاضر نشدم تا با همه تعامل داشته باشم. با چند نفر از اعضای حزب برخورد کنید. مثلا با آقای دولت آبادی برخورد داشت. اما زود عصبانی می شد و با کسی کنار نمی آمد. دلیلش این است که من اغلب آنها را ندیده‌ام، اما همیشه شعرهایشان را می‌خوانم، دنبالشان می‌کنم و از حالشان با خبر هستم.

دکمه بازگشت به بالا