عمومی

جام‏ حقیقی، جام مجازی – دیباروز

اگر آینده فوتبال این است که یک مسابقه را به صورت زنده از طریق صفحه تلفن همراه خود تماشا کنید، دقیقاً هدف از حضور در استادیوم چیست؟

به گزارش روزنامه دیباروز سرزمین مادری او نوشت: “دوربین به آرامی روی صورت لیونل مسی زوم می کند و به زوم کردن ادامه می دهد. لنز ثابت است، فوکوس بسیار عمیق است، همه چیز را به جز سوژه مورد نظر تار می کند. دوربین به زوم کردن ادامه می دهد.”

به زودی شانه های مسی دیده نمی شود. سپس گردنش ناپدید می شود، سپس چانه اش. دوربین به زوم ادامه می دهد. لحظاتی پیش از رویارویی آرژانتین و مکزیک در استادیوم لوسایل می گذرد و دوربین روی دماغه بزرگنمایی می کند و آنگاه شاگرد بزرگترین بازیکن جهان است.

در این جام جهانی اتفاق عجیبی افتاد. البته در این جام اتفاقات عجیب و غریب زیادی افتاد اما این موضوع ربطی به قوانین فیفا و قطر ندارد که ربطی به تکنولوژی ندارد. به نظر می رسد که تغییرات عمده ای در مفهوم زیبایی شناختی تصاویر فوتبال رخ داده است. این تغییرات را در پوشش تلویزیونی با فوکوس عمیق و عکس های هوایی سریع می بینید تا حال و هوای سینمایی داشته باشد. اگرچه چندین سال است که شاهد این روند هستیم، اما شگفت‌انگیزترین تحول این است که دنیای دیجیتال همزمان شروع به ورود به “دنیای زنده” کرده است.

در بیشتر قرن گذشته، فوتبال اساساً دو مسابقه موازی بوده است. اول، بازی فیزیکی که شامل بلیط، زمین، چمن، و نیمکت بود، دنیایی که می توانستید ببینید، بشنوید، بو کنید و لمس کنید. دوم، بازی دیجیتال از طریق یک صفحه نمایش، دنیایی از دکمه ها و پیکسل ها، با میانجیگری مفسران و تولیدکنندگان تلویزیون، موسیقی پس زمینه و ویرایش انجام می شود. قطر 2022 اولین جام جهانی است که در آن مرز بین این دو جهان دیگر محو نمی شود. این را می توان از لحظه ورود بازیکنان به زمین احساس کرد. موسیقی با صدای بلند و بلند هر فضای قابل تصور و باز را پر می کند. آهنگ ها چند ثانیه قبل از شروع بازی متوقف می شوند. در صفحات بزرگ، تبلیغات معاملات ارزهای دیجیتال برای جلب توجه رقابت می کنند. به هر طرف که بچرخید، تابلوی الکترونیکی را می بینید که چیزی را اعلام می کند، گویی چشمان شما حق دیدن آن را ندارند.

در سکوها، شما به طور مبهم آگاه هستید که هزاران هوادار در اطراف شما آواز می خوانند و تشویق می کنند، با این حال صدای غیرمجاز آنها همیشه با صدای مجازی منتشر شده از بلندگوها خاموش می شود. در قطر 2022، مهم نیست که چند نفر دارید یا چقدر سروصدا می کنید. صدای شما فقط زمانی شنیده می شود که تهیه کننده تلویزیون بخواهد.

حتی زمانی که بازی واقعی شروع می شود، دنیای مجازی همچنان نفوذ می کند. به عنوان مثال، گرافیک های متحرک هر چند ثانیه یک بار با آمار زنده (تعداد پاس، مالکیت توپ و تعداد شوت) وارد می شود. بعداً در بازی، صفحه نمایش‌ها تکرار رویدادهای قبلی را در تصاویر رایانه‌ای نشان می‌دهند، بنابراین می‌توانید آواتار دیجیتالی رحیم استرلینگ را ببینید که از جلوی آواتار دیجیتالی هری کین عبور می‌کند، حتی اگر واقعیت را پنج دقیقه زودتر دیدید. البته همه اینها اگر با چشمان خود بازی را تماشا کنید. اگر برنامه Fifa + را نصب کنید، یک پانورامای کاملاً جدید خواهید دید. با یک ماسک واقعیت افزوده، می‌توانید تلفن خود را به سمت زمین بگیرید و ببینید که به یک نقشه حرارتی تبدیل می‌شود، که بر روی آمارهای زنده روی چمن قرار گرفته است، و می‌توانید بازپخش‌ها را با همان حرکت آهسته که بینندگان در خانه با آن ارائه می‌شوند تماشا کنید.

اما در اینجا یک سوال کلیدی وجود دارد: اگر آینده فوتبال این است که یک بازی را به صورت زنده از طریق صفحه تلفن همراه خود تماشا کنید، دقیقاً هدف از حضور در استادیوم چیست؟

بدون شک، این ترکیب «زنده/دیجیتال» در بین جوانان بسیار محبوب است: نسلی که بیشتر مسابقات فوتبال را نه در استادیوم یا تلویزیون، بلکه از طریق کنسول‌های بازی ویدیویی و بعداً از طریق بازی‌های آنلاین مانند FIFA Ultimate Team تماشا می‌کردند. آنچه ما می بینیم فراتر از ذوب شدن تجربه استادیوم به تجربه تلویزیونی است. در واقع، ما شاهد ادغام هر دو در تجربه بازی، با موسیقی متن، لمس بصری، تصاویر سینمایی و عرضه مداوم داده ها و اطلاعات هستیم.

هر کجا که هستید، هر طور که تماشا می کنید، فوتبال مانند یک محصول قابل مدیریت به طور فزاینده ای به نظر می رسد، در حالی که توهم کنترل مداوم را به کاربر ارائه می دهد. این اولین جام جهانی Web3 است و قطر از بسیاری جهات آزمایشگاه عالی برای این آزمایش جسورانه است: یک متاورز به عنوان یک کشور، یک ماتریس لایه‌ای که در آن هرگز کاملاً مطمئن نیستید که چه چیزی واقعی است و چه چیزی مجازی، یا حتی اینکه آیا باید باشد. . این دو را تشخیص دهید یا نه.

به قول اومبرتو اکو: “همه چیز واقعی است. هیچ چیز واقعی نیست.” اگر آنچه را که تماشا می کنیم به طور فزاینده ای مدیریت می شود، چقدر می توانیم به چیزی که تماشا می کنیم اعتماد کنیم؟ وقتی دکمه ای را فشار می دهیم، آیا در واقع فشار دادن دکمه را انتخاب می کنیم یا به سادگی مانند خریداران در یک هایپرمارکت دیجیتال بی پایان پرسه می زنیم؟ آیا هنوز هم یک ورزش است یا فقط یک محصول سرگرمی هوشمندانه به عنوان یک ورزش ارائه می شود؟ اینها سوالاتی هستند که پاسخ قطعی ندارند. بالاخره این بازی شماست و می توانید هر طور که دوست دارید بازی کنید.

انتهای نامه

دکمه بازگشت به بالا